Friday, October 26, 2012

माझी तिरडी .....!!!

आयुष्याने हात जोडले
सुखाने पण साथ सोडले
चालत होतो बरोबरीने
सखये ने ही नाते तोडले.

आशेचा एक किरण घेऊन
मी सूर्य गिळू पाहत होतो
सुखाचा एक धागा घेऊन
आकाश विणू पाहत होतो.

घरात माझ्या आले होते
सखे सोबती रडत होते
नजर होती सर्वांची करडी
जेव्हा उठली माझी तिरडी .....!!!
.....................दिनेश जगन्नाथ सुर्वे.
 

बगीचा......

दु:ख वेदना खेळत असती
मनामध्ये माझ्या
अंतःकरणाचा बनला आहे
बगीचाच माझ्या ......!

कोणे एके काळी छान स्वप्ने तीत होती
लाल-गुलाबी अन केशरी छटा तीच होती
त्या रंगाच्या उधळणीत मी एकला न होतो
रमता त्या दुनियेत कधीही थकलो ही नव्हतो.

सहवासाच्या मधुर क्षणांनी सजलेलो होतो
सखे आनंदी कार्य कराया धजलेलो होतो
तू असताना तू नसताना ध्यास एक होता
जरी असती जीव वेगळे श्वास एक होता

कुणी म्हणे बलवान मज पण त्राण न राहिला
तू दुरावल्या पासून सखये प्राण न राहिला
कुशीत तुझ्या निद्रेस शरीर हे अभिप्रेत आहे
पण तुझ्यावाचून सखये ते एक प्रेत आहे
स्वतःच माझी हत्या केली स्वतःस मी गाडले
मृत स्वप्नांची पिशाच्च आता भवती फिरू लागले......!!!
.................................................... दिनेश जगन्नाथ सुर्वे.

भावनांची लेखणी

आयुष्याच्या कागदावर
भावनांची लेखणी
गालावरती ओघळणारे
आसवांचे पाणी.

यातना दु:ख भारावून जाई
तुज आठवता मन खालावून जाई
खल मनाचा भंडावून जाई
आर्त सूर ही सूर शोधू पाही
जुळता सूर मन हे जुळेना
जुळता मन स्वर ही मिळेना
झुरते मन सहन न होई
जळतो एकांत मरण न येई ...!!!
.................... दिनेश जगन्नाथ सुर्वे.

दिलासा

लिहायला मात्र बसलोय खरा
पण शब्द मात्र सुचेना
काय लिहावे काय रचावे
तेच बापडे कळेना .....?

अथांग सागर दृष्टीस पडे
इवलाले पक्षी त्यावरी उडे
दूर एखादी नौका असे
गडद रंग भास्कराचा दिसे.

झाडे, पाने, फुले व पक्षी
निसर्गाची एक भव्य नक्षी
सूर्याची माया व चंद्राची छाया
एक सोनेरी उन दुसरी काळीभोर काया

अलगद मनीचे कोडे सुटले
बंध सरले पाश तुटले
जन्म मरणाचा भेद न राही
शांत मन जणू सौंदर्य पाही
मनात न आता काही उरे
एव्हढाच दिलासा त्यास ही पुरे ....!!!
...................... दिनेश जगन्नाथ सुर्वे.

हृदयाच्या खुणा ........!!

सरला दिवस आठवण सरेना
स्थिरता मन भान उरेना
क्षणभंगूर हे स्वप्न मनी वाटे
बावरे जीव अंधार दाटे
न कळे न वळे मनाचे कोडे
उगाच धावे दाही दिशा काळीज वेडे

रंगता रंग रंगे भ्रमता तन रमे
विक्षिप्त अस्पष्ट घटे मनी
चाहूल वाजे काहूर माजे क्षणोक्षणी
न कळे सांगू कुणा हसू फुले बोलू कुणा
स्वर ही आर्त होई व दीर्घ हृदयाच्या खुणा ........!!

...................................... दिनेश जगन्नाथ सुर्वे.